eltsenien"voor als je even geen haar hebt" award breastfriend
 


De Belboei

Een wonderbare observatie door uw verslaggever P. Petjens

Het was aan het eind van een fraaie zaterdagmiddag in het vroege voorjaar dat men een ietwat eigenaardig paar door het vrijwel uitgestorven Makkum kon zien zwalken. Een jongedame, getooid met een zwierig hoofddeksel, en een wat oudere heer, die zijn grijze al wat kalende kruin met een zwarte hoed had bedekt.
De vrouw droeg een grote zak, de man een rugzakje. Het leek of ze naar iets of iemand op zoek waren. Bij de oude sluis, nabij de haven, zag men hen een blik werpen in het oude open gebouwtje wat ter plaatse bekend staat als "De Leugenbolle". "Niemand", zei de man. "Vroeger stond het hier rond deze tijd nog altijd vol…". "Ach, dan gaan we toch even naar binnen bij De Prins, daar zit vast wel volk", antwoordde de dame.

Even later kon men in gelachkamer van het etablissement zien dat de man een kleine camera uit zijn tas haalde en foto’s maakte van heren die door de vrouw van diverse hoedjes werden voorzien, die zij uit de grote zak grabbelde en zorgvuldig op de diverse hoofden plantte. Opvallend mag het wel genoemd worden dat de heren zich dit alles zonder al te veel problemen lieten welgevallen.

Dit ritueel herhaalde zich bij diverse andere horecagelegenheden in het oude vissersdorp. Ook onderweg van de een naar de andere uitspanning werden door het stel nog enkele dwaalgasten aangesproken en zonder mokken van een kleurrijk hoedje voorzien, waarna het beeld in de camera werd opgeslagen. Even later kon men het paar het kleine huisje, naast het pittoreske Waaggebouw, zien binnengaan. De ietwat schuwe archivaris, die daar vrijwel dag en nacht doende is het verleden van de oude vlecke en haar bevolking uit te zoeken en vast te leggen ten bate van hen die later het dorp zullen bevolken, was eigenlijk de enige die zich slechts met enige tegenzin met een hoedje liet tooien. Zijn schichtige motoriek verijdelde nagenoeg het maken van een redelijk portret. Nadat de jongedame haar charmes in de strijd had geworpen en hij daardoor uiteindelijk ietwat uitgeput raakte, lukte het de man met de hoed uiteindelijk een plaatje te maken. In reactie hierop greep de archivaris zelf een camera van de achter hem staande tafel en begon als een razende terug te ‘schieten’.

Niet veel later kon men het paar een van de oude stegen die het dorp rijk is zien induiken. "Waar is dat hok dan?", kon men de man aan de vrouw horen vragen. "Nog een klein eindje maar", antwoordde de vrouw.

Even later waren zij aangekomen bij een klein houten bouwsel. Opvallend aan dit optrekje was de kapstok die net onder de dakgoot was bevestigd. Deze was met diverse kledingstukken volgehangen. Na een klop op de deur werd het koppel binnengelaten. Het gebouwtje bleek een soort sauna te herbergen en werd bevolkt door een eigenaardig gezelschap wat alleen uit mannen bleek te bestaan. Vreemde taferelen speelden zich daar af…

Toch waren ook deze heren, voornamelijk bestaande uit notabelen en winkeliers, bereid zich te tooien met hoofddeksels. Sterker nog, de vrouw en de man werden onthaald op gebakken vis en drank en onderwijl werd het vuur flink opgestookt en werden er geheimen gefluisterd. Het genootschap voerde duidelijk wat in zijn schild. Na enig onderling gefluister begonnen de mannen zachtjes te zingen en met hun handen vreemde gebaren te vertonen. Terwijl de een na de ander door het deurtje naar buiten glipte, werd het hoedenpaar gewenkt om mee te gaan. "Kijken, kijken!", zei de man die de vis had gebakken, "maar niet verder vertellen hoor!" Voor het oog van de vrouw en de man werd een eigenaardige dans opgevoerd. Een van de notabelen, een oude muzikant, haalde een saxofoon voor de dag en terwijl hij speelde zongen de mannen een eigenaardig lied. De muzikant wist met zijn opzwepende klanken de mannen tot extatische hoogten te voeren. Veel van wat zij zongen was onverstaanbaar, waarschijnlijk door de Friese taal die zij bezigden, een archaïsch overblijfsel uit vervlogen tijden. Enkele woorden werden steeds herhaald en klonken als: ‘ja komt ot ja komt’ en ‘keninginne’. Veel kon men er niet uit wijs worden, naar het scheen de gasten niet te deren. De man maakte nog wat kiekjes, waarna hij met de jongedame afscheid nam en beloofde voor een mooie afbeelding te zorgen.

Uw verslaggever is op wonderbare wijze in het bezit gekomen van enkele, op deze dag gemaakte prenten, en heeft toestemming gekregen om speciaal voor de ‘Makkumer Belboei’ enige hiervan af te beelden. Vandaag tonen wij het eerste exemplaar. Het schijnt dat er word gewerkt aan een boekwerkje met meer van deze portretten. Wij houden u op de hoogte.

frans faber

Frâns Faber
www.fransfaber.nl

Makkum Hoofdzaak

Door uw verslaggever: P. Petjens

Zoals in de vorige Belboei u reeds werd beloofd, volgt hier een vervolg op de serie portretten van Makkumer ingezetenen.

Op de afbeeldingen kunt u twee Makkumers ontwaren die, druk doende met de voorbereidingen voor het koninklijk bezoek, even tijd vonden om te poseren voor een portretje.

Op de ene afbeelding ziet u de voormalige koning van De Prins, de heer Ferdinand Bouma (voor intimi: Feddy). Een man die jarenlang de scepter zwaaide in het roemruchte etablissement en nu, nog steeds jong van harte, even rust vond in de nabijheid van voornoemde locatie. Na het instuderen van een welkomstdansje en getooid met een feestelijk hoedje uit de collectie: "leuk hoedje majesteit" van hoedenontwerpster mevr. A. Langenberg, liet hij zich vol overgave voor de eeuwigheid vastleggen.

De andere afbeelding toont de, immer beweeglijke drukker in ruste, maar als uitgever en archivaris nog steeds druk doende heer O. Gielstra . Al sneupend in de Makkumer historie kwam hij in het bezit van enige conserven, zoals die in de veertiger jaren werden ingeblikt bij de bescheiden, maar niet zo bang uitgevallen gebroeders Van Den Berg. Dat in de fabriek van deze broeders behalve visconserven ook munitie werd ingeblikt, mag bekend worden geacht. Een novum mag de vondst wel genoemd worden die de heer Gielstra onlangs deed, bij zijn naspeuringen naar de oorsprong van het wapen van Makkum. U ziet op de prent wellicht de laatste meermin, die op onverklaarbare wijze tussen de paling in gelei is opgedoken.

frans faber frans faber

De heer G. werd ook afgebeeld met een hoofddeksel uit de collectie "leuk hoedje majesteit".

Meer hoeden van mevrouw Langenberg zult u kunnen bewonderen op de expositie, zoals die aan het eind van de maand april, gehouden zal worden. Tevens zullen op deze tentoonstelling hoeden worden getoond van mevr. Thera Teixeira de Mattos en de Makkumer hoedenmaaksters: de dames Keidel & Van Nuyen . Voornoemde dames lieten zich inspireren door het wapen van Makkum: de zeemeermin.

Makkum bereidt zich voor

Door uw verslaggever: P. Petjens

Dat de voorbereidingen voor de ontvangst van Hare Majesteit en haar gevolg in volle gang zijn, zal u niet ontgaan zijn. Makkum wordt opgepimpt, het havenkwartier gesteriliseerd en de bevolking is druk doende het programma grondig voor te bereiden. Zo nu en dan is er voor oplettende burgers wel eens een glimp op te vangen van lieden die, vaak op afgelegen locaties, of op een ongebruikelijk tijdstip, oefenen voor de grote dag. Zo kon het gebeuren dat uw verslaggever onlangs, op een al wat late avond, in de buurt van het karakteristieke waaggebouw, de hier afgebeelde heer ontwaarde. Bij maanlicht en begeleid door vioolmuziek, afkomstig uit de openstaande deur van ’s mans woning, maakte hij sierlijke danspasjes. Lichtvoetig huppelde hij, getooid met een feestelijk hoedje, over markt en kade.

Toen hij uw reporter ontwaarde, vertrouwde hij hem toe: “wist wat it is soan, as ik doonsje dan fiel ik my sa licht jong, dan ist krekt as hew ik flerkjes”. Dat de behoefte, om even los te komen van de wereld, in de familie van de heer Arend P (want hij was de ballerinus!) niet geheel uit de lucht komt vallen, zal voor de al wat oudere lezers niet onbekend zijn. In de vijftiger jaren bouwde de vader van de danser, de heer Hans P, prachtige vliegers, waarmee zelfs prijzen werden gewonnen!

Op enige afstand stond een buurman meewarig het gebeuren gade te slaan. Ook hij was getooid met een hoofddeksel en wel een zeer speciaal geval. De, zo te zien uit keramisch materiaal vervaardigde hoed, was zeer fraai beschilderd met motieven ontleend aan de eeuwenoude plateelschilders traditie. Dit zal geen verbazing wekken, als men weet dat het hier de oud-directeur- de heer Pieter T- betrof, van de enige echte Makkumer aardewerk fabriek. Uit welingelichte bron was uw verslaggever reeds te weten gekomen, dat deze persoon binnenkort de opening zou verrichten van de speciale hoedententoonstelling in het kerkje in de Bleekstraat ( dit verklaarde natuurlijk de imposante schepping op het hoofd van deze wetenschapper). Toen dit gebeuren ter sprake kwam, vertrouwde de heer P uw reporter toe, dat hij daar helaas van moest afzien. Het al wekenlang dragen van de speciale hoed, was er teveel op aangekomen. Onder het enorme gewicht van het stenen geval hadden zijn kniegewrichtjes het begeven. “Het spijt mij echt, ik had het graag gedaan, maar ik kan niet zo lang staan en ondersteund door krukken wil ik niet optreden. Maar er komt vast een goede vervanger!”

frans faber frans faber

 

DE LAATSTE LOODJES

Door uw verslaggever: P.Petjens

Oefening baart kunst! Een vaststaand feit zoals een ieder weet. En dat er geoefend wordt in Makkum in verband met het aanstaand koninklijk bezoek, mag duidelijk zijn. In de vorige editie van deze wereldwijd gelezen krant werden al enige voorbereidingen gesignaleerd. Vandaag heeft uw speurende journalist weer beslag weten te leggen op uniek beeldmateriaal.

Nee, nee, nee…niks geen hijgend hert! Op de eerste afbeelding ziet u slechts een gewone koningin die ook voor haar optreden moet trainen. Getooid met de door de gemeente beschikbaar gestelde hoofdtooi, is onze majesteit flink aan het jongleren met de symbolen van het wapen van Makkum. Was het nou een zeemeermin, of toch een springend hert…?Door flink met deze wezens te husselen moet het ware wapen maar boven komen drijven, was de gedachte achter dit spel. Volgens uw verslaggever maakt de meermin de beste kans!

frans faber

Terwijl onze vorstin druk doende was, vertrouwde ze uw reporter het volgende toe: “Mijnheer Petjens, dit malle hoofddeksel zit voor geen meter. Ik blijf overal aan haken, hoe heeft die Piersma mij dit toch aan kunnen doen? Nu ben ik ook nog te weten gekomen dat er prachtige hoedjes zijn te zien in het kerkje in de Bleekstraat, daar had ik liever wat uitgezocht. Maar niks hoor, daar is geen tijd voor. Ik moet op tijd zijn voor het koekhappen in Franeker!”

Enige navraag onzerzijds leverde de volgende feiten op. Volgens het ontvangstcomité zou een bezoek van het koninklijk gezelschap aan de hoedenexpositie veel te veel tijd in beslag nemen omdat bekend is dat de dames in het gezelschap allen verzot zijn op unieke hoeden. Het zou een passen en uitproberen worden van jewelste en wellicht zou de majesteit de verleiding niet kunnen weerstaan om een speciaal exemplaar te kopen. Dit mag natuurlijk niet gebeuren, want het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn de koningin op kosten te jagen!

De volgende afbeelding toont enige jongelui die nog eenmaal de speciale dans repeteren die zij voor de grote dag hebben ingestudeerd. Zoals u ziet houdt dansen de mensen jong! Op verzoek van dit illustere gezelschap is zelfs de koningin bereid gevonden speciaal voor de generale repetitie naar de vlecke af te reizen en mee te hopsen!

frans faber

Niets kan nu een prachtige feestdag meer in de weg staan en met een gerust hart neemt uw verslaggever dan ook afscheid en wenst de lezers veel plezier. Een laatste advies voor de liefhebbers die er die dag écht feestelijk willen bijlopen: bezoek vóór 30 april nog even de hoedententoonstelling, om aldaar wellicht een prachtige creatie te bemachtigen, of wellicht nog een te laten maken door een van de zeer vakbekwame exposanten. Voor wie het juist leuk vindt om anderen met een fraai hoofddeksel te bewonderen, zijn er in dezelfde ruimte portretten tentoongesteld van bijzondere mensen uit Makkum en omgeving. Tevens wordt er een aardig boekje te koop aangeboden waarin een selectie uit dit werk wordt gepresenteerd.

 

WAARSCHUWING
Bewoners en bezoekers van Makkum:

Mocht u een dezer dagen onderstaande persoon tegenkomen, spreek hem niet aan, maar neem onmiddellijk contact op met de politie, of andere mensen met een pet op.

Het betreft hier namelijk de ontslagen kanonnier de heer TL. Hij is gesignaleerd met een nieuw wapen, waarvan de werking wellicht gevaarlijk kan zijn.

Advies: Ga rustig slapen en vrees niet, wij waken over u.

frans faber

Het oranje comité

Lieve juffrouw Annie,

frans faber

Wat was dat een bijzondere opening van de tentoonstelling in Makkum. Zoveel fraaie hoeden en zulke mooie dames eronder. En u liep daar ook rond. Die grote oranje hoed op uw hoofd, koninklijk hoor! Maar ik moet u wel wat bekennen: vannacht heb ik heel naar gedroomd. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar u was opeens in mijn droom, met een heel groot oranje hoofd en in plaats van een hoed had u een bril op uw haar en niet eens een mooie, maar zo’n vreselijk plastic ding met groene glazen. Het ergste nog was dat u geen ogen had… Ik werd zwetend wakker en heb die droom meteen verscheurd hoor. Maar dit even tussendoor, die hoeden van u ….O, wat waren die mooi, met die golven en zo. Ik heb er waarschijnlijk iets te lang naar gekeken, want ik werd een beetje zeeziek.

Weet u trouwens wel dat de hoedjes die u ooit maakte voor de expositie “leuk hoedje majesteit” door die gekke Frâns Faber zijn misbruikt om rare portretjes van Makkumers te maken? Nou ja, er zijn ook wel wat fatsoenlijke bij, maar toch…. Het ergste is wel dat hij een boekje heeft gemaakt, waar behalve een heleboel van die rare Makkumer koppen ook nog tekeningen in staan van blote dames! Hij beweert in dat boekje dat die dames gekleed gaan ín een hoed…..nou vraag ik u! Hij verkoopt die boekjes ook nog voor maar liefst €15,- en als u zo’n boekje wilt kopen dan moet u hem even een mailtje sturen via zijn website en dan stuurt hij het eventueel ook nog op voor €3.50 extra www.fransfaber.nl de uitslover. Zelf heb ik natuurlijk beroepshalve, als schrijvende pers, wel zo’n boekje moeten kopen, maar ik heb natuurlijk meteen die blote vrouwen er uit gehaald!

frans faber

Om u een beetje voor te bereiden heb ik hier even zo’n portretje afgebeeld. Trekt u het zich maar niet teveel aan hoor!

frans faber

Nou dan wens ik u maar weer veel succes met uw werkzaamheden en hoop u weer gauw te zien. In blijde verwachting van een briefje van u groet ik u weer vol van mooie gedachten en met de hoogste achting,

Uw aanbiddende vriend,

Pieter Petjens


terug naar Het Wapen van Makkum
terug naar het begin